خب ماجرا از اینجا شروع شد که من بعد از مدتها یه سری به سایت سازمان سنجش زدم که . . .یه اطلاعیه ی دعوت به همکاری تو سایت بود که منم فقط از سر کنجکاوی(!)روش کلیکیدمو۱صفحه باز شد و عناوین مشاغل و رشته های مورد نیازشونو نوشته بودن و از قضا چند تا از این عناوین شغلی رشته ی عزیز بنده رو هم شامل میشد بله اینطوری بود که مصمم شدم حتما برم مدرکمو از دانشگاه عزیزم بگیرمو از خاک گرفتگی بیشترش جلوگیری کنم ما اومدیم این فرم درخواست رو با شوق و ذوق پرکنیم که هی از ما تصویر کارت پایان خدمتو جویا میشدن و هی ما میگفتیم ما تو این مملکت کلی خدمت کردیمو درس خوندیم و الان بیکاریمو ولی بازم میخوایم درس بخونیمو با اینکه میدونیم بعد ۲ سال بازم بیکاریمو دوباره درس بخونیمو. . .و کلی به این صورت به مملکت عزیزمون خدمت کردیم و در حال خدمتیم ولی والا ازمون در حین خدمت عکسی نگرفتن قبول نکردن که نکردن تازه اینجا بود که بعد از کلی یادآوری های دردناک محل خدمتو زمستونای سختشو رشته ی سختی که خوندیم متوجه شدیم که به ۱۵ نفر "مرد"تو سصح کرج نیاز دارن!

مامان طفلیمو بگو که میگفت اشکال نداره تو فرمو پر کن شاید اگه ببینن تو این همه توانایی داری تو رو قبول کنن!الهی قربونش برم که یک دم از دست من آسایش نداره.از وقتی که مدرسه رفتم همش نگران درسام بود که به نحو احسن بخونم و یاد بگیرم تا سال سوم که با شروع استرس های من برای کنکور بدتر از من استرس داشت و ۱ سال بعدش هیچوقت اون روزی رو که پشت در محل آزمون کنکور وایستاده بود منتظرم رو یادم نمیره و بعد از آزمون و اعلام نتایج همش خدا خدا میکرد یه جای خوب قبول شمو بعدشم هر هفته رفت و آمدهای من و تا آخر سال اول اشکایی که هر دفعه میریخت. . . تا ۴ سال بعد و حالا بعد از ۱سالی که از فارغ التحصیل شدم چقدر دعا دعا میکنه که درس بخونم٫یه کار خوب پیدا کنم و . . . بعشم . . . واقعا راسته که میگن "آدم مار بشه مادر نشه!"